Tok. Te lezen als karma…

Tok. Ik sta buiten, ben bezig de was aan het binnenhalen, en dan is er plots tok. Recht op mijn hoofd. Een pingpongballetje, denk ik, hard genoeg om goed te voelen, net niet hard genoeg om au te roepen. Maar er zijn geen pingpongende medemensen in de buurt. Ik tast naar de getroffen plaats en kijk een seconde later naar mijn hand vol… – nee, geen bloed – … vogelstront. Shit. Zeg wel. Ik kijk naar boven, van de dader geen spoor meer natuurlijk.

Shit. Letterlijk en figuurlijk.

De zonen, die net een ijsje aan het binnenspelen zijn, kijken toe, niet wetend of ze mogen lachen of net niet. Karma, pure karma, roep ik hen toe. Niet begrijpend komen ze wat dichter. Toen je daarnet een ijsje vroeg en ik antwoordde dat je me eerst een knuffel en een kus moest geven, net zoals je broers dat gedaan hebben, heb ik gelogen, zeg ik tegen mijn oudste. Mijn puber die zijn mama geen kusjes en knuffels meer wil geven, of toch niet als er andere levende wezens in de buurt zijn. Je broer hebben hun ijsje zo gekregen, beken ik.

De oudste slaakt een verontwaardigde kreet. Niet boos zijn, ik heb mijn straf al gekregen, wijs ik naar mijn vogelpoepcoupe. Samen schateren we het uit. Zijn broers doen jolig mee. Karma.

IMG_0061

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s