De ochtend na het feestje oftewel Divine Decadence

De prachtige foto bovenaan deze blog is van Gérard Rancinan: Decadence, 2011. De foto leverde ook het affichebeeld op.

2016-divine-decadence-affiche-a

Wakker worden na een feestje waar je je niets meer van herinnert, in een gigantisch kasteel waar je je weg moet zoeken tussen en door de restanten van het feestgedruis. Restanten die je afwisselend doen (glim)lachen, blozen en af en toe ook walgen. Zo voelt een bezoek aan Divine Decadence, de tentoonstelling in en op initiatief van het Kasteel van Gaasbeek, dat hiervoor samenwerkte met het Mechelse theatercollectief Abattoir Fermé. Curator van de expo is Stef Lernous, artistiek leider van Abattoir Fermé.

Geen taboe is veilig voor de decadenten

Thema van de tentoonstelling is – de naam zegt het natuurlijk zelf – decadentie. Niet alleen in de huidige betekenissen van het woord (In verval en zeer verfijnd maar innerlijke kracht missend om Van Dale even te citeren), maar ook verwijzend naar het historisch decadentisme. Op het einde van de 19de eeuw, het fin de siècle, zochten de decadenten een uitweg uit de banaliteit van de burgerlijke, materialistische wereld. Die uitweg vonden ze in schoonheid, spiritualiteit, idealisme en excentriciteit, waarbij de aanhangers van het decadentisme ook alle mogelijke taboes doorbraken en ook het macabere, morbide en perverse opzochten.

foto (2)
Wie wil, kan op de autopsietafel plaatsnemen naast deze dame en een heerlijk decadente selfie nemen.

Aspecten die ook in deze tentoonstelling uitgebreid aan bod komen. De expo is dus niet voor mensen die ongemakkelijk worden van een blote borst – of meer – of voor wie zich niet ongemakkelijk wil voelen, want ook daar is er geen ontkomen aan. Dat de expo afgeraden wordt voor -16-jarigen, is dus niet zo vreemd.

Verwondering, gebloos, gelach en af en toe ook walging wisselen elkaar af

Maar laat je door bovenstaande niet afschrikken, want Divine Decadence is echt wel een Aanrader. Met hoofdletter A. Het is veel meer dan een tentoonstelling, het is een beleving. Het parcours door de wirwar van kamers in het kasteel, de duisternis – daglicht wordt consequent vermeden – en de opvallende soundtrack, die mij zowaar een begrafenisgevoel gaf, zorgen voor een bevreemdende sfeer, die je helemaal meeneemt in de wereld van de decadenten.

Berlinde De Bruyckere, Jan Fabre, Fernand Khnopff, David LaChapelle, Erwin Olaf, Hans Op de Beeck, Gérard Rancinan, Terry Rodgers, Félicien Rops… Voor deze expo selecteerde Stef Lernous heel wat klinkende namen. De Italiaanse schilder Roberto Ferri kreeg zelfs een volledige kunstkamer voor zijn prachtige werken. Zijn schilderijen doen denken aan werken van barokke meesters, tot je wat dichter kijkt en ontdekt dat de op het eerste zicht perfecte lichamen ook monsterlijke uitwassen hebben. Vinnen, vleugels en klauwen benadrukken dat schoonheid ook altijd een donker kantje heeft.

Roberto Ferri, VOCA ME
Voca Me, Roberto Ferri, olieverf op doek, 170 x 206 cm, 2014, met dank aan Liquid art system I Capri – Positano

In de kunstkamer van Ferri ontdekte ik ook het enige schoonheidsfoutje van deze tentoonstelling: de combinatie van de glinsterende verf en de belichting zorgen ervoor dat delen van de schilderijen verborgen worden door een glans. Bij de kleinere werken kan je dat oplossen door je gewoon te verplaatsen en het schilderij in stukjes te bekijken, maar bij het grootste werk lukte dat helaas niet en bleven sommige stukken van het schilderij verborgen achter de lichtweerkaatsing. En dat vond ik jammer omdat het geniale van Ferri net in de details zit en ik die details echt allemaal wou bekijken.

Maar dit schoonheidsfoutje is maar een piepklein detail, dat absoluut niet opweegt tegen de kracht en – zou ik dit zo noemen – de genialiteit van het geheel. Niet alleen de werken, maar ook de opbouw en de details, van glinsterende confetti over de champagneflessen die overal verspreid staan tot de lingerie aan deurklinken en in de kroonluchters, zuigen je mee in een decadente droom. En dan zwijg ik nog over de performances en de samenwerking met het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen, die het geheel nóg sterker maken.

Divine Decadence is van het beste dat ik de laatste jaren gezien heb

Valt het op dat ik enthousiast ben? Divine Decadence is echt van het beste wat ik de laatste jaren gezien heb. Dus regel een babysit voor de kinderen en breng een bezoekje aan het Kasteel van Gaasbeek. Een kasteel dat in een prachtig domein ligt, waar het ook heerlijk wandelen is. Ideaal om even een frisse neus te halen en bij te komen van alle decadentie.

foto (3)
Drie pauwen die je opwachten als je de tentoonstelling verlaat. Van een heerlijk decadente verrassing gesproken… 

 

Divine Decadence, nog tot en met zondag 26 juni in het Kasteel van Gaasbeek. Dagelijks van 10 tot 18 uur, gesloten op maandag. Een ticket kost 10 euro.

 

foto

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s